Przejdź do głównej treści

Czy zrobiłam/em coś źle?

To nie Twoja wina

Czy zrobiłam/em coś źle? To nie Twoja wina

Kiedy rodzice dowiadują się, że ich dziecko ma kredowe zęby, często pierwszym pytaniem z ich strony jest: Czy zrobiliśmy coś źle? Twoje dziecko właśnie skończyło myć zęby, a Ty znowu dostrzegasz tę plamę. Brzmi znajomo? Niewiele jest zmartwień, które tak bardzo trapią rodziców, jak myśl, że w jakiś sposób zawiedli swoje dziecko. 

Jeśli chcesz dowiedzieć się, czym właściwie są kredowe zęby, przeczytaj artykuł „Czym jest MIH?” Wszystko o kredowych zębach”, w którym znajdziesz najważniejsze informacje. W tym miejscu chcielibyśmy odpowiedzieć na pytanie, które zadaje sobie wielu rodziców: Czy to moja wina?

Krótka odpowiedź, poparta danymi naukowymi

Nadal dokładnie nie wiadomo, w jaki sposób rozwijają się kredowe zęby. Eksperci uważają, że w procesie rozwoju kredowych zębów rolę odgrywa kilka wzajemnie powiązanych ze sobą czynników. Zgodnie z obecnym stanem wiedzy nie istnieje jedna odrębna przyczyna, której można zapobiec. Innymi słowy, nie można było temu zapobiec, więc nie możesz się za to winić.

Co badania mówią o przyczynach

Kluczowa zmiana następuje na długo przed pojawieniem się pierwszego zęba. Szkliwo stałych zębów trzonowych kształtuje się od końca ciąży do ukończenia przez dziecko czwartego roku życia, zanim pojawią się jakiekolwiek widoczne objawy1. Oznacza to, że plamy powstały dużo wcześniej, nim stały się dla Ciebie widoczne. Możesz się zastanawiać, co można było zrobić inaczej, ale naprawdę nie dało się temu zapobiec. 

Według niektórych badań: 

Dzieci, które w pierwszych latach życia przechodziły infekcje i miały na przykład gorączkę, cierpiały na dolegliwości ze strony układu oddechowego lub zapalenie ucha, są bardziej narażone na wystąpienie kredowych zębów. Infekcja u dziecka nie oznacza, że rodzice zrobili coś źle. Ponadto nie u wszystkich dzieci, które miały wymienione problemy zdrowotne, rozwijają się kredowe zęby1.

Co nie jest przyczyną kredowych zębów

Szczotkowanie: Plamy na zębach powstają w wyniku strukturalnych zmian w szkliwie. Ich przyczyną nie jest płytka nazębna ani nieprawidłowa higiena jamy ustnej i nie da się ich usunąć poprzez szczotkowanie. Częstsze i bardziej dokładne szczotkowanie nie zapobiegłoby też ich powstaniu.

Słodycze: Cukier rzeczywiście przyczynia się do próchnicy zębów. Bakterie rozkładają cukier i atakują zęby od zewnątrz. Natomiast kredowe zęby formują się od wewnątrz, jeszcze w czasie, gdy zęby rozwijają się w kości szczęki.

Dlaczego nadal czujemy się winni

Jest powód, dla którego tak wielu rodziców zadaje sobie to pytanie. Bardzo często zakładamy, że plamy na zębach to objaw próchnicy lub efekt braku szczotkowania. Ponieważ kredowe zęby mogą czasem wyglądać jak próchnica, są często z nią mylone lub pozostają niezauważone. Łatwo więc dojść do wniosku, że winę ponosi szczotkowanie, i zadawać sobie pytanie, czy zrobiło się coś nie tak. Pojawienie się takich odczuć jest jednak normalne.

Patrząc w przyszłość

Teraz liczy się tylko to, co nas czeka. Wczesne wykrycie i leczenie kredowych zębów zwiększa szanse na długotrwałe zachowanie zębów dotkniętych tym schorzeniem. Zgłoś się do stomatologa, który oceni wszelkie nietypowe zmiany i omówi możliwości dalszego leczenia. Zajrzyj do innych artykułów w Centrum wiedzy, aby dowiedzieć się, co robić krok po kroku: od pierwszego badania, przez leczenie, po codzienne funkcjonowanie z kredowymi zębami.

Odpowiedź na pytanie postawione w tym artykule jest ostatecznie taka sama jak na początku: według obecnego stanu wiedzy nie ma jednej przyczyny, której można by zapobiec. Co możesz zrobić teraz? Możesz umówić się na wizytę i poprosić ekspertów o ocenę sytuacji

Możesz skorzystać z wyszukiwarki, aby znaleźć klinikę stomatologiczną w Twojej okolicy, która specjalizuje się w leczeniu kredowych zębów.

Znajdź klinikę stomatologiczną w Twojej okolicy

Czym jest MIH?

Kredowe zęby w prostych słowach

Czy to próchnica ...

... czy coś innego?

Moje dziecko boi się wizyt u stomatologa

– co mogę zrobić, żeby mu pomóc?

  1. Lygidakis NA et al. Eur Arch Paediatr Dent. 2021; 23: 3–21.